Gizli

Tanrılar ve çiçekler için çalan bu duvar saati kimin? Düşün ki, bir zamanlar nice uzak yollardan, belki e tâ Saksonya’dan geldi…

[ acayip gölgeler sarkıyor açılmış pervazlara ]

Ya şu Venedik ayna! Kakma çerçevelerinden belli nereli olduğu. Donuk yılanların kıyısındaki soğuk bir kaynak gibi derin, kimler seyretti kendini orda? Kuşkusuz, oh, bir değil nice kadın yıkayıp akıttı bu suya günahını güzelliğinin; ki ona ben uzun zaman baksaydım çıplak bir hayalet görürdüm karşımda.

- ­Seni hınzır, aklın hep şeytanlıkta, dedi.

[ kızıl örümcek ağları görüyorum büyük pencerelerin pervazları üzerinde ]

Dolabımız da çok yaşlı; bak nasıl yalıyor hazin yüzlü tahtalarını yılların alevi; ömrünü doldurdu artık perdeler, tüller; gözeneklerden değil de bir göz odadan oluşan evler gibi; koltuklarda ne cila kaldı, ne kılıf; ya duvardaki şu eski oymalar ve bütün diğer kırık dökükler?.. Bir bak, yalan mıyım söyle, kafesteki Bengladeş tilkisi, bak, bak denizatım bile kurumadı mı zamanla, solmadı mı parlak, cümbüşlü renkleri?..

[ pencereler üstünde titreyen örümcek ağlarını düşürme, sakın ama ]

Seviyorsun bütün bunları. İşte bu yüzden yanındayım. Eski zaman bakışlımsın benim, sen. Bir şiirimde “soluk nesnelerin zerâfeti var” demiştim de, sen olmamış mıydın nesneleri usulca, ürkütmeden yaklaşan. Bilirim, sevmezsin yeni eşyaları, o sırıtkan gövdeleriyle bilirim korkuturlar seni, ve onları nerdeyse hemen eskitmek gereğini duyarsın. Bilirim, çok zordur senin için bunu yapmak; eylemin tadı bulanmamış damağına…

Gel yanıma. Kapat artık yüz yıl öncesinden kalma, köhnemiş kazıbilimin kapağını; ordaki kralların hepsi de ölü, oysa, ben, uzanmış eski halıda, başım solgun entarinin sevecen kucağında, ey suskun çocuk, saatler ve saatlerce konuşacağım seninle; artık ne kırlar var benim için, ne yollar; ve boş sokaklar da… imdi eşyalarımızdan söz edeceğim…

Daldın mı?

[ titreyip ürperiyor bak kızıl örümcek ağları pencereler üstünde.
Bir açılıp bir kapanıyor uçları. Bırakmış kendini ahenge ve salgıları,
salgıları yani, artık salgı değil ]

 

ak!.. Dalma, bak ne diyeceğim. İşte beklediğin, uzun zamandır benden duymayı beklediğin sözcüğü söyleyeceğim, biraz çekinerek ve rengimde tuhaf değişimlerle:

Kurumuş bir denizatıyım yıllardır

Kanlı bir insan olmaktan daha çok..