bir köprü ayağı görüyor ilhan berk’i
yerinde duramıyor
‘yerinde duramayan bir köprü ayağı’
diyor ilhan berk
alıyor götürüyor köprünün ayağını
ona bir defter açıyor, yatırıyor üstüne
sabah akşam köprünün ayağına çalışıyor
sonra bakıyor karşısına oturtup, yüzüne
‘sen’ diyor, ‘bir köprü ayağısın’
köprü ayağı
işte böylece öğreniyor kendini
gök öğreniyor kuşlar öğreniyor
ilhan berk, paul klee’de
üç güvercini mezmurlarla kutsuyor
sonra hasan dağı başlıyor anlatmaya
sanki daha önce anlatıyormuş gibi kaldığı yerden
<… böyle yaşayıp gidiyorduk…> ve sonra
durup dinlenmeden henüz
bir şiir daha yazmaya başlıyor kendini:
bayağı ve muhteşem
bir otu
ayaklarında hissediyor
ustaca eğiliyor otun üstüne
gök eğiliyor kuşlar eğiliyor
basilius’un incil-i materyal’i elinde
yüzünde ışıklı dakikaların ilahileriyle
saint antuan geliyor koşarak tepelerden
‘bakın’ diyor kerkese
‘bu bir ot
ve sizsiniz’
